...

دلم جاده پر پیچ و خم می خواهد. از همان جاده های پر برف که گیر می افتی میان سرما و ترافیک ماشینهای مانده در راه و دستهایت را هی "ها" می کنی تا گرم شوی و نمی شود. از همانها که از شدت سرما پناه می بری به یکی از قهوه خانه های کنار جاده تا چای گرم بطلبی و ولو می شوی پشت میز کهنه ی چوبی که بوی نا میدهد. از همان جاده های برفی که بی خیال هوای زمستانی اش دوغ های آبعلی را می گذارند زیر آبشار و مردم دسته دسته جمع میشوند به هوای خوردنش. دلم تماشای آن دختری را می خواهد که با لباس کاموایی چند رنگش دست انداخته بود روی شانه آقای کناری و پشت به منظره ی وسیع پر از برف ژست گرفته بود برای قابِ خاطره در یک تصویر ماندنی.

راز

يك روز صبح،

اعتماد به نفس اين كوچولو منو كشته!

یک کودک 12 ساله روز جمعه با حضور در ستاد انتخابات کشور، برای نامزدی در انتخابات دهمین دوره ریاست‌جمهوری ثبت‌نام کرد.(اين ستاد انتخاباتم هر كي هر كي شده. منم برم ثبت نام)

نفس عميق

هر روز بهار همراه من است.از بيد مجنون جلوي خانه رو به رو تا شمشادهاي و درختهاي توت كنار بلوار و بعد آن پارك كوچك زيبا و باغ دانشگاههاي رديف شده ي انتهاي بلوار. بعد هم عطر اقاقيا ست و گلهاي رز.

طلوع كن فردا!

يادآوري خاطرات نا خوشايند حالم را بد مي كند.دوباره انگار تمام آنها تكرار مي شود و هي خراش مي اندازد روي دلي كه هيچ جاي سالمي ندارد.يك گزارش تاسف بار مانده روي ميزم كه هي بالا و پايينش مي كنم تا قافيه خوبي از آن بيرون بكشم و نمي شود. ساعات گذشته هم حين كار چشمم به كسي افتاد كه او هم لگدي به دلمان زده و گذشته بود.