.

.

.

.

.

هی دختر
تا مرگ سرگرم گرفتن سراغ  تو از  پروانه و گندم است
 همین سطر مانده به لااقل را لا اقل

ادامه مطلب

هنوز يادم هست اين درد را كه مثل خوره روحم را مي خورد و قلبم روزي هزار بار در تپيدنش مكث مي كرد و نگاهم از گوشه ديوار آنطرف تر نمي رفت و....

خدا يا آدمها را اين همه بي رحم چرا آفريدي؟چرا؟

زير ِ سقفي كه هيچ يادت نيست

                 *

شاخه ها از پرنده خشك شدند

از اتاقي كه رو به پنجره بود

ضربان ِ سكوت در اغماء

زندگي مثل ِ مرگ مسخره بود

دوستاني كه خودكشي كردند

عكس هايي كه از هنوز پُرند

(توي گرماي گيج بعد از ظهر

مرده اي را به خاك مي سپرند)

خواب ديدم كه دوستت...اما

سقط كردند حرف هايم را

بوميان سياه ِ آدم خوار

اره كردند دست و پايم را

توي تابوت من دراز بكش

تا ببيني كه آسمان ابري ست

جاي من ذره اي "تو"را بگذار

تا بفهمي كه حال ِ من بد نيست!

هيچ فرقي نمي كند كه چرا

زير ِبي سقف آسمان باشي

فكر كن بيشتر نمي فهمي

سعي كن مثل ديگران باشي

سر بكش زندگي كن و خوش باش

نيمه ي هيچ ِ استكانت را

پر كن از خاطرات ِ"عكس ِ" خودت

نيمه ي خالي جهانت را

هيچ قطعيتي وجود نداشت

تا هميشه هنوز ممكن بود

مرگ در لوله هاي اكسيژن

مثل اعماق آب ساكن بود

               *

شب سياه و پرنده تنها شد

باد...آرام.../از نفس...

                             افتاد...

مجيد عزيزي

یکی به شکل خود من

                              همیشه دنبال منه

از همه جا و همه جا

                            اسم منو داد میزنه

اون که محبت هنوزم

                            براش هوای نفسه

مرگمو باور نداره

                            می خواد به دادم برسه

اون كه هنوز سنگ نشده

                              همون "منه"ساده دل ِ

همون دهاتي نجيب

                           نه اين منه بي حوصله

همشهري عزيز من

                          همسايه سار دل من

مشكل من خود منم

                            منم كه با "من" دشمنم

.

.

.

اگه هنوز فكر مي كني

                           با تو رفيق سفرم

نجيب و خوبم مثل تو

                           بيا از اينجا ببرم

                          بيا از اينجا ببرم

                         بيا از اينجا ببرم

گوش كنيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

من كه رسواي دل هستم

كي ز غم پر وا كنم؟

گوش كنيـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

باز دنبال تو می آیم با کفش هایی که تا به تا شده اند

از عبورت دوباره جا ماندم،مثل يك ساك دستي كوچك

زيپ هاي خراب ذهنم تا...تا ته از اضطراب وا شده اند

يك نفر رختهاي چركش را در دلم/با گناه مي شورد

توبه هايم چروك و تب دارند، گريه هايم چه بي صدا شده اند

توي ته مانده هاي "باران" باز نفسم داشت "بند مي آمد"

مثل كپسولهاي اكسيژن،ريه هايم پر از هوا شده اند

به خودت شوك بده مرا امشب بايد از زندگي ت برگردم

من كه رگهاي خوني ام از تو از تمام تنم جدا شده اند

سيده صديقه حسيني